• Περιοδικό ανοιχτής πρόσβασης
  • Δημοσίευση χωρίς κόστος
  • Περιοδικό με διαδικασία αξιολόγησης
  • Ελληνικά
  • English
Αναγνωρίζοντας τη διαταραχή μετατραυματικού στρες: συνάφεια για τη Νοσηλευτική
Συντάκτες άρθρου:
Περίληψη:

Εισαγωγή: Η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (ΔΜΣ) είναι μια διαταραχή άγχους και συχνά μπορεί να αναπτυχθεί αφού ένα άτομο επιβιώσει ή γίνει μάρτυρας απειλητικών για τη ζωή γεγονότων. Ο αυξανόμενος επιπολασμός της ΔΜΣ απαιτεί την ετοιμότητα της νοσηλευτικής σε ότι αφορά την αναγνώριση και αξιολόγηση της.
Σκοπός: Σκοπός του άρθρου είναι να περιγράψει και να αναθεωρήσει τα βασικά εργαλεία διάγνωσης και αξιολόγησης της ΔΜΣ που σχετίζονται με τη νοσηλευτική ως προς την ενδυνάμωση των νοσηλευτών για πιθανή πρώιμη αναγνώριση της ΔΜΣ στην καθημερινή κλινική πράξη.
Μέθοδος: Διεξήχθη κριτική επισκόπηση της βιβλιογραφίας, χρησιμοποιώντας τις ακόλουθες λέξεις-κλειδιά: «ΔΜΣ», «ανίχνευση» και «ερωτηματολόγιο», στην Medline, Scholar και Chinal, μεταξύ 1979 και 2017. Μετά την εξέταση της κλινικής συνάφειας των άρθρων, (συμπεριλαμβανομένων δύο μετα-αναλύσεων) επιλέχθηκαν για περαιτέρω ανάλυση και συζήτηση 44 άρθρα. 
Αποτελέσματα: Παρόλο που τα διαγνωστικά κριτήρια κατά DSM-5 είναι ο «χρυσός κανόνας» για τη διάγνωση της ΔΜΣ, μια σειρά από κλινικά εργαλεία χρησιμοποιούνται επίσης στην καθημερινή πρακτική. Αυτά περιλαμβάνουν τα εξής: Λίστα Ελέγχου ΔΜΣ (PCL), ΔΜΣ Οδηγός Συμπτωμάτων-Συνέντευξης (PSS-I), Κλίμακα ΔΜΣ η οποία παρέχεται από κλινικούς επαγγελματίες (CAPS), Δομημένη Συνέντευξη για ΔΜΣ (SIP) και Κλίμακα Συμβάντων και Επιπτώσεων (IES). Τα εργαλεία αυτά αναπτύχθηκαν κυρίως από τα τέλη της δεκαετίας του "70 και χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα.
Συζήτηση: Λόγω της πληθώρας εργαλείων αξιολόγησης και μεθόδων που χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση της ΔΜΣ, το ερώτημα που τίθεται είναι ποιά μεθοδολογία θα πρέπει να χρησιμοποιούν οι νοσηλευτές στην κλινική πρακτική ρουτίνας προκειμένου να ανιχνεύσουν πρώιμα συμπτώματα ΔΜΣ αλλά ταυτόχρονα να μην προβούν σε ‘υπερδιάγνωση’. Ωστόσο, καθώς οι νοσηλευτές συνήθως αντιμετωπίζουν ολιστικά τους ασθενείς και καθώς η ΔΜΣ, όπως και άλλες συναφείς διαταραχές, έχει πολυπαραγοντική αιτιολογία, συμπεριλαμβανομένων ψυχολογικών, κοινωνικών και βιολογικών παραγόντων, αυτό αποτελεί ταυτόχρονα πρόβλημα και πρόκληση για τη νοσηλευτική.
Συμπεράσματα: Παρόλο που το DSM-5 είναι το «χρυσό πρότυπο» για διαγνωστικούς σκοπούς, οι νοσηλευτές πρέπει να εξοικειωθούν με ένα κλινικό εργαλείο που βελτιώνει τη διαίσθηση και την ενσυναίσθηση τους σε ένα σύνολο κλινικών δεξιοτήτων προσαρμοσμένων για την καθημερινή πρακτική ώστε να καθίσταται δυνατή η έγκαιρη ανίχνευση της ΔΜΣ. Σε πολλές περιπτώσεις, η ΔΜΣ μπορεί να καλύψει άλλες σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές και νευρολογικά τραύματα, αποδεικνύοντας έτσι το σπουδαίο ρόλο του νοσηλευτή να παραπέμψει έγκαιρα τον ασθενή με πιθανή ΔΜΣ για πλήρη ψυχιατρική αξιολόγηση όπου ο νοσηλευτικός ρόλος εκπληρώνεται ως συνήγορος του ασθενούς.

Share: