• Περιοδικό ανοιχτής πρόσβασης
  • Δημοσίευση χωρίς κόστος
  • Περιοδικό με διαδικασία αξιολόγησης
  • Ελληνικά
  • English
Ο ρόλος της ηγεσίας στην υποκίνηση των γιατρών και στην ικανοποίησή τους από την εργασία σ΄ένα δημόσιο τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης
Περίληψη:

Εισαγωγή: Τα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα, μετά την πρόσφατη οικονομική κρίση στη χώρα, δέχονται βαθμιαία συρρίκνωση, από πλευράς οικονομίας και στελέχωσης, ενώ παράλληλα υφίστανται πιέσεις για βελτίωση της ποιότητας και αποδοτικότητας τους, σε μία κοινωνία με διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες. Το ιατρικό προσωπικό , καλείται να εργάζεται εντατικότερα, με μειωμένες αμοιβές, αντιμέτωπο με βασικές ελλείψεις υλικοτεχνικού εξοπλισμού και ανεπαρκή στελέχωση, γεγονός που προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια, υπονομεύοντας την αποδοτικότητα του. Σκοπός: Η διερεύνηση της άσκησης της ιατρικής ηγεσίας σ’ ένα δημόσιο τριτοβάθμιο νοσοκομείο και η συσχέτιση της με το επίπεδο υποκίνησης και το βαθμό εργασιακής ικανοποίησης του ιατρικού προσωπικού. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμμετείχαν 181 γιατροί από το Γ.Π.Ν.Γ. Παπανικολάου Θεσσαλονίκης από σύνολο 250 (ποσοστό ανταποκρισιμότητας 72,4%). Για τη μέτρηση της υποκίνησης χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα των Labiri et al (2008), η άσκηση της ηγεσίας με την κλίμακα MLQ, και η εργασιακή ικανοποίηση με την κλίμακα JSS.Οι στατιστικές μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η περιγραφική στατιστική, οι μη παραμετρικοί έλεγχοι Kruskal Wallis, Mann-Whitney, Friedman και Wilcoxon, ο συντελεστής συσχέτισης r του Spearman, και η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης. Ως ελάχιστο επίπεδο αποδεκτής σημαντικότητας ορίστηκε η τιμή 0,05 (p<0,05) και η ανάλυση των απαντήσεων έγινε με χρήση του στατιστικού προγράμματος SPSS v.20. Αποτελέσματα: Οι άντρες γιατροί άνω των 50 ετών δείχνουν περισσότερο ικανοποιημένοι από το αντικείμενο και τις συνθήκες της εργασίας τους (p=0.013<0.05) την αναγνώριση, την ανάληψη ευθυνών, την επίτευξη στόχων και τις διαπροσωπικές σχέσεις (p=0.018<0.05), ενώ όσοι εργάζονται με λιγότερα από 5 έτη δηλώνουν μικρότερη ικανοποίηση ως προς το αντικείμενο εργασίας (p=0.000<0.05) και ως προς την αναγνώριση ( p=0.025<0.05). Εκφράζουν, όμως, δυσαρέσκεια για τις αποδοχές, τις παροχές/επιδόματα, τις προαγωγές, τις συνθήκες εργασίας, τις πολιτικές της διοίκησης και την προσωπική τους εξέλιξη, ενώ δείχνουν, μάλλον, ουδετερότητα ως προς την επίβλεψη από τους προϊσταμένους τους. Οι ειδικευόμενοι εκφράζουν τη λιγότερη ικανοποίηση, και οι επικουρικοί ιατροί τη μεγαλύτερη ικανοποίηση, ως προς τις διαπροσωπικές σχέσεις (p=0.024<0.05), ως προς την επίτευξη στόχων (p=0.020<0.05) και ως προς το αντικείμενο εργασίας  (p=0.00<0.05).Οι χειρουργοί δείχνουν οι λιγότερο ικανοποιημένοι από το αντικείμενο εργασίας (p=0.023<0.05), ενώ όσοι εργάζονται στον Εργαστηριακό Τομέα δηλώνουν περισσότερη ικανοποίηση ως προς τις αποδοχές (p=0.026<0.05). Η ιατρική ηγεσία, παρόλο που δείχνει να εμπνέει με το κύρος της, δεν καταφέρνει, στον ίδιο βαθμό, να διεγείρει πνευματικά τους υφισταμένους, και ιδιαίτερα τους νεότερους, (p=0.024<0.05), δεν τους αντιμετωπίζει ως ξεχωριστές προσωπικότητες (p=0.007<0.05) και δεν τους παρακινήσει αποτελεσματικά. Το μοντέλο της μετασχηματιστικής ηγεσίας, αποδεικνύεται ότι, σχετίζεται θετικά με την υποκίνηση και την εργασιακή ικανοποίηση του ιατρικού προσωπικού. (p<0.05).Συμπεράσματα: Το ιατρικό προσωπικό, παρά τις δύσκολες εργασιακές συνθήκες στα δημόσια νοσοκομεία, διακρίνεται από αγάπη και ενδιαφέρον για τη δουλειά του. Δεδομένης της συρρίκνωσης των αποδοχών, η διοίκηση των νοσοκομείων θα πρέπει να δώσει έμφαση σε άλλες μεθόδους υποκίνησης του, βελτιώνοντας τις συνθήκες εργασίας και την προσωπική επαφή, και αναμορφώνοντας την ιατρική ηγεσία. Ξεχωριστής μεταχείρισης χρήζουν οι νέοι ειδικευόμενοι ιατροί, που αποτελούν το μέλλον, και γι’ αυτό πρέπει να τους δοθούν νέες προοπτικές για την προσωπική και επαγγελματική τους εξέλιξη. Η ηθική ενδυνάμωση του ιατρικού προσωπικού και η αύξηση της εργασιακής του ικανοποίησης πρέπει να αποτελεί πρόκληση για κάθε διοίκηση.

Share: